Afgelopen zomer studeerde Eline af als leerkracht. Toch staat ze nu niet voor de klas, maar werkt ze als begeleider bij Brediushof van Abrona. Een keuze waar ze nog geen moment spijt van heeft. “Ik ben echt heel blij met deze overstap.” Veel van wat ze in het onderwijs leerde, neemt ze mee. Maar één ding is anders: “Hier heb ik veel meer ruimte om te kijken naar de persoon die voor me zit. Wat heeft iemand op dit moment nodig?”
Eline koos bewust voor het onderwijs en vond het vak ook mooi. Maar toen ze tijdens haar laatste studiejaar zelfstandig voor de klas stond, begon ze zich af te vragen of ze dit werk jarenlang wilde blijven doen. Ze merkte hoe hoog de werkdruk was en hoeveel energie het kostte om alle kinderen de aandacht te geven die ze nodig hadden. Ook zag ze collega’s ’s avonds nog lang doorwerken. “Ik dacht: wil ik dat mijn leven alleen maar school is en dat ik altijd met mijn werk bezig ben? Nee.”
Dus kwam er een nieuwe vraag: wat dan wel? De gehandicaptenzorg was voor Eline niet helemaal onbekend. Een van haar beste vriendinnen woont bij Abrona. Eline ging zich verdiepen in het werk van een begeleider en raakte steeds enthousiaster. Vooral de ruimte om echt naar één persoon te kijken en aan te sluiten bij wat diegene nodig heeft, sprak haar aan.
Eline belde Abrona en bezocht Buurten bij Abrona, waar ze begeleiders sprak en meer hoorde over de mogelijkheden. “Ik dacht echt: ja, dit lijkt me supertof.” Ook de aandacht voor een goede match sprak haar aan. “Ze wilden echt een beeld krijgen van wie ik ben en welke locatie bij mij zou passen.”
Zo kwam ze terecht bij Brediushof. Om zich verder te scholen in de gehandicaptenzorg volgt Eline een eenjarig BBL-traject. Ze werkt mee op de locatie en gaat één dag per week naar school.
Bij Brediushof wonen 32 volwassenen van verschillende leeftijden, allemaal in een eigen appartement of studio. Een aantal bewoners woont in appartementen buiten het gebouw en krijgt een paar keer per week begeleiding. De ondersteuningsvragen lopen uiteen. “Bij de één gaat het om zelf leren koken.
Een ander heeft vooral behoefte aan een luisterend oor.” Ook de manier van communiceren verschilt. Bij de één helpt een grapje, een ander wil vooral even gezien en gehoord worden. “Je moet iemand eerst leren kennen voordat je weet hoe je diegene het beste kunt helpen.”
Overdag gaan de meeste bewoners naar werk of dagbesteding. Daardoor is het op Brediushof overdag vaak rustig. Later op de dag komt er meer leven in huis. Er zijn koffiemomenten, er wordt samen gekookt en na het eten heeft iedereen een eigen taak. Soms gaat Eline ’s avonds met een bewoner wandelen.
En af en toe wordt er gedanst. “We hadden laatst een karaoke- en dansavond. Wij als begeleiders stonden lekker mee te dansen.” De bewoners stonden niet meteen zelf op de dansvloer, maar bleven wel veel langer gezellig in de woonkamer. “Dan merk je dat zoiets toch werkt.” Juist dat past bij Eline. Ze houdt van sporten, creatief bezig zijn en humor. Dat vindt ze leuk om mee te nemen naar haar werk.
Ook haar ervaring uit het onderwijs komt goed van pas. Bijvoorbeeld bij het organiseren van een groep, omgaan met emoties en iemand stimuleren om iets zelf te proberen. “Als iemand zegt: ‘Dat kan ik toch niet’, zeg ik: zullen we het samen proberen? Als het niet lukt, lukt het niet. Maar dan heb je het wel geprobeerd.”
Zelfstandigheid is daarbij belangrijk. Eline wil niet overnemen wat een bewoner zelf kan. Dat kan gaan om koken, opruimen of een taak na het eten. Sommige bewoners gebruiken Mijn Eigen Plan, een app die helpt bij hun dagindeling en doelen. In plaats van te vertellen wat iemand moet doen, kan Eline vragen: “Open je eigen plan eens. Wat zie je zelf staan?” Zo houdt de bewoner zelf meer regie.
Die manier van werken sluit aan bij Triple C, het begeleidingsmodel waarmee Abrona werkt. Eline heeft er een introductie over gehad en krijgt de training nog. In haar team ziet ze de aanpak al terug. Toen er onlangs iets was gebeurd met een bewoner, bespraken collega’s samen wat zij anders hadden kunnen doen. “Het was helemaal niet met het vingertje. We keken echt: wat heeft deze bewoner nodig? En hoe kunnen we dat bieden?”
Ook als nieuwkomer zonder zorgachtergrond voelt Eline zich gesteund. Veel collega’s werken al jarenlang bij Brediushof en kennen de bewoners goed. “Iedereen werkt op een andere manier. Daardoor kan ik overal iets van meepikken.”
Ondertussen leert ze de bewoners steeds beter kennen en bouwt ze haar eigen band met hen op. Precies daarin vindt Eline wat ze zocht. “Tijdens een contactmoment kan ik echt even alleen focussen op de persoon die voor me zit. Dat vind ik heel fijn. En heel belangrijk.” En Brediushof? Daar is ze voorlopig nog niet weg. “Ik hoop dat ik hier kan blijven.”
Maak ook het verschil en ga bij Abrona aan de slag! Bekijk de vacatures.
Bekijk de vacatures
